Alvöru vindur

Ég tók 8 km í gær, svona til að ná stífleikanum úr sér, koma líkamsstarfseminni í lag eftir Júróvision sullið kvöldið áður og ekki síst til að nýta frábært veður. Tók skokk með sjónum niður í Lækjargötu og gömlu Miklubraut heim. Hlustaði á Hemma Gunn á leiðinni og verð að segja að eru ekki margir sem jafnast á við hann í fjölmiðlunum í dag.

Mætti of seint á æfinguna í dag og tók það mig 2 - 3 km að ná fremsta fólki. Þetta er auðvitað ekki gott upplegg fyrir æfingu að stökkva út úr bílnum og spretta af stað, en þar sem maður er félagsvera þá vildi ég ná “mínu” fólki hið fyrsta. Ekki verður sagt að það hafi verið lygnt í dag, það var eiginlega talsverður belgingur þó hlýtt væri. Leiðin frá ströndinni upp að Egilshöll og síðan aftur upp “Húsafjallið” var með vindinn beint í fangið sem gerði hratt tempó ómögulegt, en þetta var djöfull erfitt og þá væntanlega rosalega hollt og gott. Vogurinn heim á lensinu var ljúfur sem blómstrið eina. Æfingin gerði 11 km, með smá hringsóli við Hamraskóla sem sumum þótti undarleg hegðun, en fjandinn hafi það, ég gat ekki farið að skilja 10, 85 eftir á Garminum.

Það er ekki spyrja af því með félagið mitt í Englandi – Astonv Villa, eftir að hafa komist í 1 – 0 óverðskuldað á móti Man City í bikarnum og maður hélt að þetta væri komið í höfn, þá jafnar City á 94 mínútu. Hvernig væri að dekka í föstum leikatriðum. City náði skalla á mark í þeim öllum allan leikinn.

Sá síðan áðan á netinu að Völsungar lentu í 2. sæti á Íslandsmótinu í knattspyrnu innanhús í 3. flokki, núna um helgina. Töpuðu fyrir Selfoss í úrslitaleik, en höfðu á leiðinni í hann t.d. unnið Fylki 5 - 1. Áfram Völsungur.